Si të ishte vetëm një ditë, ose pjesë nga dita. Kështu kaloi koha me gurbetçitë tanë. Ata u larguan, duke lënë pas heshtjen që peshon më shumë se fjalët – shtëpi të errëta e të mbyllura, prindër që qajnë, vëllezër e motra, shokë dhe miq.

Si dje erdhën, e tashmë sot u larguan. Oborret e tyre as që u ngrohën nga pranë tyre, e valixhet tashmë ishin pako përsëri.

Sapo i pritëm me fjalët: „Mirë se erdhët, si kaluat rrugën?“, e menjëherë pastaj, me zemër të rënduar, bënim pyetjen që të gjithë e dinim: „Kur ikni?“.

Pushimi zgjati pikërisht mes këtyre dy pyetjeve. Shkurt, shumë shpejt, jo mjaftueshëm. Por kështu është jeta. Ata tashmë kanë nisur atë rrugë – rrugën e fitimit, e flijimit, të largësisë – dhe duhet të shkojnë. Për bukën, për të ardhmen, për familjen.

Labunishta mbeti prapë të presë. Të presë verë tjetër, dimër tjetër, festë tjetër. Të ruajë kujtimet e netëve të mbushura me të qeshura, të përqafimeve të ndarjes, të lotëve që bien heshtur në stacionet e autobusëve dhe aeroplanëve dhe para portave.

Të gjithë gurbetçive u urojmë rrugë të mbarë. Allahu t’u japë shëndet dhe begati në punët e tyre, t’i ruajë kudo që janë. Le ta mbajnë Labunishta-n në zemrat e tyre, kudo që të shkojnë, dhe ne këtu ua premtojmë – amaneti i Labunishta-s do të ruhet. Do ta ruajmë me dashuri, me shpresë dhe me pritjen e vazhdueshme për takimin e ardhshëm.

Sepse kjo nuk është lamtumirë. Kjo është vetëm „deri në takimin tjetër“.