Sanki sadece bir gündü ya da günün bir parçası. Gurbetçilerimizle zaman böyle geçti. Gittiler, geride sözlerden daha ağır bir sessizlik bıraktılar – koyu ve kapalı evler, ağlayan ebeveynler, kardeşler, dostlar ve arkadaşlar.

Dün gelmiş gibiydiler, bugün ise zaten gittiler. Onların varlığıyla avlular bile daha yeni ısınmıştı, fakat bavullar çoktan tekrar paketlenmişti.

Onları karşılar karşılamaz, "Hoş geldiniz, yolculuk nasıl geçti?" dedik, hemen ardından, ağır bir yürekle, hepimizin bildiği soruyu sorduk: "Ne zaman kaçıyorsunuz?".

Dinlenme tam bu iki soru arasındaydı. Kısa, çok hızlı, yetersiz. Ama hayat böyle. Onlar zaten o yolu tutmuşlardı – kazanç, fedakarlık ve uzaklık yolu – ve gitmek zorundaydılar. Ekmek için, gelecek için, aile için.

Labunişte yine beklemeye kaldı. Yeni bir yaz, yeni bir kış, yeni bir bayram beklemeye. Gülücüklerle dolu gecelerin, vedalaşma sarılmalarının, sessizce otobüs ve uçak duraklarında ile kapı önlerinde düşen gözyaşlarının anılarını saklamak için.

Tüm gurbetçilere hayırlı yolculuklar diliyoruz. Allah sağlık ve bereket versin işlerinde, nerede olurlarsa olsunlar korusun onları. Labunişte'yi kalplerinde taşısınlar, nereye giderlerse gitsinler, biz burada söz veriyoruz – Labunişte emaneti korunacak. Sevgiyle, umutla ve bir sonraki buluşmayı sabırla bekleyerek koruyacağız.

Çünkü bu bir veda değil. Bu sadece "bir dahaki görüşmeye dek".