Ben de gurbetçi oldum ve doğduğum yere dönüşte tarif edilemez bir sevinci, tekrar ayrılırken ise en sevdiklerimden ayrılmanın acısını hissetme şansını yakaladım.

Bu yüzden rahatlıkla söyleyebilirim ki: sadece gurbetçi olan biri, doğduğu yere girişinde, evine dönüşünde ve sevdikleriyle ilk kucaklaşma anında gurbetçinin sevincini gerçekten anlayabilir.

Bu sıradan bir sevinç değildir. Yabancılıkta geçirilen tüm günlerin, uykusuz geçen gecelerin, zorlu çalışma saatlerinin, sessiz endişelerin ve gizli gözyaşlarının birleştiği bir duygudur. Bu sevinç yolculuktan çok önce başlar — günlerin sayılmasıyla, bavulların hazırlanmasıyla ve "Az kaldı, ev" düşüncesiyle.

Gurbetçi kendi memleketinin sınırını geçtiğinde içinde bir şey değişir. Yol daha tanıdık, dağlar daha yakın, hava farklıdır. Ve doğduğu yerin ismini gösteren tabela göründüğünde kalp daha hızlı atar. Bir anda çocukluk anıları, eski dostluklar, mahalle sokakları ve evinin tüm dünyası olduğu günler geri gelir.

Ne kadar kabul görmüş olsa da yabancı diyarlarda, orada yine bir yabancıdır. Belki bir ev yapmıştır, bir aile kurmuş ve daha iyi bir yaşam sağlamıştır, ama doğduğu ev kimliğini ve kökenini açıklamak zorunda kalmadığı yerdir. Orada her sokak adımını tanır, her köşe geçmişinin bir parçasını saklar.

En güçlü an ilk kucaklaşmadır.

Annenin kucağında tüm uzaklıklar kaybolur. Babanın bakışlarında gurur, endişe ve uzun bekleyiş okunur. Çocukların, kardeşlerin ve yakınların gülümsemelerinde, ayrılık aylarında eksik olan tüm sıcaklık hissedilir.

O anda gurbetçi, gitmeden önceki haline döner — birinin çocuğu, kardeşi, dostu ve komşusudur. O anlarda kazanılan para, gelen araba ya da getirilen hediyeler önemli değildir. Önemli olan sadece yakınlıktır. Önemli olan tekrar sevdiklerinin arasında olmaktır.

Gurbetçinin ekmeği hiçbir zaman kolay olmadı. Daha iyi bir hayatın arkasında çoğu zaman yalnızlık, zor çalışma, fedakarlık ve kaçırılan aile anları yatar. Gurbetçi, memleketini sevmediği için değil, hayat onu mutluluğunu ve geçimini ondan uzaklarda aramaya zorladığı için bırakır.

Bu yüzden dönüşü bir dinlenmeden öte bir şeydir. Kendine ruhsal bir dönüş. Uzaklığın aldığı zamanı birkaç kısa günle telafi etme çabası, yakınlarını ziyaret etme, eski dostlukları yenileme ve bütün varlığıyla ait olduğu bir yeri tekrar hissetme.

Ev sadece doğduğumuz ev değildir. Ev, gelişimizin birine sevinç getirdiği, birilerinin bizi beklediği ve ilk kucaklaşmanın ayrılığın tüm kilometrelerini sildiği yerdir.

✍️ Jakub Kazimoski