Siz yabancı değilsiniz. Siz bizim kardeşlerimizsiniz. Evinize, doğduğunuz yere, Labunişte'ye hoş geldiniz – birçok kişinin ilk adımlarını attığı, ilk kelimeleri öğrendiği ve ilk ezanı duyduğu yer.

Hayat sizi belki de gitmeye zorladı. Daha iyi bir yaşam arayışı, haksızlık veya diğer koşullar sizi doğduğunuz yerden uzaklaştırmış olabilir. Ama asla kaybetmemeniz gereken bir şey var – köklerinize olan sevgi, Labunişte'ye olan sevgi.

Çocuklarınıza Labunişte’yi anlatın. Köyün güzelliğinden, dürüst ve misafirperver insanlarından, inançla dolu günlerden, camilerden, sokaklarda yankılanan ezandan ve inancın günlük hayatın bir parçası olduğu yerde yaşamanın bereketinden bahsedin.

Doğduğunuz yerle bağlarının kopmasına izin vermeyin. Onları yanınızda getirin, akrabalarını, komşularını ve geldikleri yeri tanısınlar. Çünkü köksüz bir insan aidiyetini kolayca kaybeder.

En güzel örneği hatırlayalım. Allah’ın Peygamberi sallAllahu aleyhi ve sellem Mekke’den Medine’ye hicret ettiğinde bu Allah’ın emriydi. Ama buna rağmen Mekke’yi sevmekten ve özlemekten hiç vazgeçmedi. Memleket sevgisi onun asil kalbinde kaldı.

Bu yüzden çocuklarınızın geldikleri yere karşı antipati hissetmelerine izin vermeyin. Aksine onlara Labunişte’ye sevgi, gurur ve saygı aşılayın. Nerede yaşarlarsa yaşasınlar, her zaman onları açık yürekle bekleyecek bir yerin olduğunu bilmelerini sağlayın – doğdukları yer. Evinize hoş geldiniz. Labunişte her zaman sizin eviniz olacak.