Lart në shpatet e Jabllanicës, larg zhurmës së qytetit dhe jetës moderne, fshihen disa nga pasuritë më të bukura të trojeve tona – bëcilet e Labunishtë.

Këto vende nuk janë thjesht kasolle të vjetra dhe shtigje malore. Ato janë shpirti i malit, dëshmitarë të një kohe kur jeta ishte e lidhur me natyrën, bagëtinë, ajrin e pastër dhe qetësinë që sot rrallë ku mund të ndjehet.

Në bëcile lindnin tregime, ruaheshin traditat dhe punohej me nderim. Era e qumështit të freskët, djathit tradicional, çajit nga barërat malore dhe tingulli i kambanave të bagëtisë – kjo është një pasuri që nuk blihet.

Sot, bëcilet e Labunishtë janë një parajsë natyrore e vërtetë:

• ajër kristal i pastër
• natyrë e paprekur
• pamje që marrin frymën
• qetësi dhe heshtje që shërojnë shpirtin

Shumë udhëtojnë mijëra kilometra për të parë një bukuri të tillë, ndërsa ne e kemi këtu, mbi Labunishtë tonë.